|
สวัสดีค่ะยินดีต้อนรับสู่บ้านหลังเล็กๆหลังนี้นะคะ นานแล้วที่ไม่ได้มาทักทายลั่นล้าหน้าเวปวันนี้ฤกษ์งามยามดีนอนเล่นอยู่ที่บ้านว่างๆเวิ่นๆก็เลยแวะมาทักทายกันสักหน่อยค่ะ จริงๆกับหลายๆคนก็พบปะทักทายกันในฟิคอยู่เป็นประจำอยู่แล้วเนอะคะ ^ ^ เพราะช่วงนี้เราขยันเป็นพิเศษลงฟิคบ่อยๆซะด้วย หลายคนคงบอกฉันไม่ได้คิดถึงแก ปกติแกก็บ่นอยู่ท้ายฟิคอยู่แล้ว ทำไมฉันถึงต้องอ่านความเวิ่นของแกตรงนี้อีกด้วยฟ่ะ ช่วงนี้สติสตางค์เราไม่มั่นคงเลยค่ะ อาจจะเป็นเพราะเหตุการณ์หลายๆอย่างที่ปะดังเข้ามาค่ะ คงเป็นเรื่องที่ทุกคนเองก็ต้องเผชิญเหมือนกัน นอกจากนั้นแล้วช่วงนี้ลงฟิคไปแล้วไม่ค่อยมีความสุขเลยค่ะ ความจริงแล้วเราเป็นคนที่ไม่ได้วอรี่เรื่องคอมเมนท์อะไรมากมายหรอกนะคะ แต่ช่วงนี้หายไปเยอะจนใจหายเลยเนอะ^ ^ ทั้งที่หลายคนก็เข้ามาอ่านกันเป็นปกติ ชื่อคุ้นๆ เห็นหน้าค่าตากันประจำ แต่ทำไมไม่เม้นให้เราแล้วล่ะคะ บางทีก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน คิดไปถึงเหตุผลนู่นนี่ที่น่าจะเป็นไปได้ สงสัยมันอาจจะไม่สนุกแล้วละมั้ง แต่คิดไปคิดมา ถ้าไม่สนุกแล้วทำไมยังอ่านกันอยู่ แต่เขียนคอมเมนท์ให้ไม่ได้นะ... บางทีถ้าคิดว่าไม่สนุก เบื่อ หรืออะไร ไม่ต้องกดเข้ามาอ่านซะเลยเรายังจะไม่แปลกใจ และเข้าใจว่า อ๋อออ มันไม่สนุก ไม่มีคนอ่านแล้ว ก็เลยไม่มีคนเม้น แบบนี้ ก็เลยคิดงงๆว่าเราไปทำอะไรให้ใครเจ็บช้ำน้ำใจหรือเปล่าถึงเลิกเม้นฟิคเรา ถึงที่พิมพ์อยู่นี่ก็ยังคิดอยู่ค่ะ เมื่อวานก็นั่งนอยอยู่กับตัวเองว่าทำไมนะ นอยไปนอยมา นอยจนลบยูเซอร์ไป800กว่ายูส ลบไปลบมา ลบไปเจอคนที่เคยเม้นให้ แต่เลิกไปแล้ว ก็ยังคิดอยู่ว่า ถ้าทิ้งเอาไว้จะมีวันที่เขากลับมาเม้นให้เราหรือเปล่านะ... สุดท้ายก็ลบไม่ค่อยลง(แต่ก็ลบไป800แล้วอะนะ 555) แต่ว่าสำหรับคนที่ถูกลบไปแล้วยังไงเราก็ขอโทษด้วยนะคะ เมื่อวานเครียดพีคจริงๆค่ะ เลยกดลบไปแล้วมากมายเลย เอาคืนไม่ได้ด้วย(แต่ก็เป็นการระบายอารมณ์ที่ดีแบบแปลกๆที่เดียวค่ะ -___-") อย่างน้อยก็ทำให้ตอนนี้เราอารมณ์ดีขึ้นมาและคิดได้บ้างแล้วค่ะ
จริงๆแล้วช่วงที่เบื่อๆเหมือนช่วงนี้... เมื่อวานเราคิดจะปิดเวปแล้วล่ะคะ ไม่รู้จะเก็บตัวเองไว้กับความสุขที่ครึ่งๆกลางๆทำไม แต่พอกลับมาอ่านคอมเมนท์ของคนอ่านที่เม้นให้เราก็ยิ้มออกมาและคิดว่าอาจจะตัดใจทำแบบนั้นไม่ได้หรอก มีคนรออ่านฟิคเราอยู่จริงๆ ถึงจะไม่ใช่จำนวนที่มากมาย แต่เขาเหล่านั้นมีอยู่จริงค่ะ^ ^ ชาวซุ่มอ่านมาถึงจุดนี้คงยิ้มเลยสิ (555 ยังไงมันก็คงไม่ปิดหรอก กรูก็ยังคงซุ่มอ่านได้ต่อไป นอยไปเหอะ เรื่องของมึง) แต่เราก็ไม่ได้จะโทษใครหรอกนะคะ จริงๆแล้วคนที่อ่านฟิคเราทั้งเม้นและไม่เม้นอาจจะไม่มีใครสักคนคิดในแบบนั้นเลยก็ได้ หลายครั้งเราก็พยายามจะทำความเข้าใจความคิดของทุกๆคนค่ะ เวปเราโหลดยากหรือเปล่านะ หรือว่ามันคอมเมนท์ติดยากหรือเปล่า หรือมันเม้นแล้วชอบเจ๊งกรูเบื่อจะเม้นแล้ว หรือบางคนงานยุ่งรีบๆๆๆๆอ่านแล้วจากไปด้วยธุระที่เข้ามาพอดี บางคนชอบเซฟไปอ่านเวลาว่างๆเลยไม่ได้กลับมาเม้น หรือบางคนอาจจะไม่มีอารมณ์ร่วมกับฟิคแค่อ่านผ่านๆไปแบบไม่รู้สึกอะไรเพราะไม่ได้รู้สึกว่าสนุกอะไรนี่ เพราะฉะนั้นเราเองก็เลยไม่ได้คิดว่าต้องการอะไรมากมายเลย ไม่ต้องมากมายเหมือนฟิคคนอื่น แต่แค่อยู่ในเรตที่ควรจะเป็น อะไรที่กลางๆ ให้เราไม่รู้สึกว่าถูกเอาเปรียบจนเกินไป ไม่ให้เราต้องรู้สึกว่าสิ่งที่พยายามลงไปมันย่ำแย่มากจนเลิกๆไปเหอะ การที่มีคนอ่านเยอะแยะแต่ไม่มีคนเม้นนี่มันแย่จริงๆนะคะ มันแย่ตรงที่รู้สึกว่าคนที่เคยเป็นเพื่อนไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับเราอีกต่อไปแล้ว เขาคนนั้นแค่ต้องการผลประโยชน์จากเราเพียงอย่างเดียว คล้ายๆกับการที่เราหาของขวัญชิ้นหนึ่งอย่างตั้งใจ แต่คนรับรับไปเงียบๆโดยไม่มีแม้แต่คำขอบคุณหรือแค่จะพูดว่าดีใจหรือชอบจัง มันทำให้เหงาแบบแปลกๆค่ะ ^ ^ เราคิดว่านี่คงจะเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆที่มาพร่ำเพ้ออะไรที่น่าเบื่อและไม่น่ารื่นรมย์แบบนี้ จากนี้ไปเราจะพยายามไม่เหนื่อยแล้วค่ะ จะพยายามทำสิ่งที่ตัวเองคิดว่าสบายใจที่จะทำ อยากที่จะทำ รักที่จะทำ ช็อกโกแลตที่เขียนค้างอยู่จะเขียนออกมาเรื่อยๆจนกว่าจะจบค่ะ เพราะฉะนั้นคนที่เม้นให้มาตลอดว่าจะติดตามต่อไปก็สบายใจได้ค่ะ ถ้าวันไหนเราหมดแรงจริงๆและปิดเวปลงเราก็จะเขียนจนจบแล้วส่งให้อ่านรายคนเลยค่ะ ส่วนคนที่ไม่ได้เม้นไม่ได้ทักทายคนที่รับยินดีรับของของเราไปแต่ไม่มีน้ำใจตอบกลับก็ไม่เป็นไรค่ะ เราได้ถือว่าเราให้คุณไปแล้ว ^ ^ และตราบใดที่ยังมีแรงก็จะพยายามให้ต่อไปเรื่อยๆค่ะ ยินดีและดีใจที่คุณยังตามอ่านฟิคเราอยู่ค่ะ^ ^ บางทีเจอกันครั้งหน้าเราอาจจะมีข่าวดีมากบอกว่าคุณอาจจะไม่ต้องเหนื่อยเม้นให้ฟิคเราอีกต่อไป... เพราะเราคงไม่อยู่ลงฟิคให้คุณต้องลำบากใจอีกแล้ว มาใช้เวลาช่วงที่เหลืออยู่ด้วยกันให้มีความสุขกันเถอะค่ะ ยังหวังว่าจะได้เห็นหน้าคาตาทุกคนอยู่ ตอนนี้ในเวปก็เหลือคนแค่ไม่กี่คนแล้วค่ะ(หลังจากที่ลบไปกว่าครึ่ง -___-") บ้านหลังเล็กๆหลังนี้ได้มาปัดกวาดบ้างก็รู้สึกดีค่ะ ไม่ต้องอ่านกันเป็นพันหรอก เพราะอ่านไปเม้นก็ไม่กี่สิบอยู่ดี ดังนั้นอยู่กันแค่ไม่กี่ร้อยแล้วได้คอมเมนท์แบบนี้เรายังจะรู้สึกดีมากกว่าค่ะ ตอนนี้เวปปิดรับสมาชิกทางหน้าเวปแล้วนะคะ สำหรับคนที่เราลบไป ถ้าลบด้วยความผิดพลาดหรือความเข้าใจผิดที่มีต่อคุณ ติดต่อสมัครใหม่ได้ทางอีเมลค่ะ
This e-mail address is being protected from spambots, you need JavaScript enabled to view it
ยินดีต้อนรับทุกคนเสมอ ไม่มีคนเขียนฟิคคนไหนที่อยากให้คนได้อ่านฟิคแค่ไม่กี่คนหรอกคะ เราเองก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน เบลสซิ่งพลัสที่ค้างเอาไว้เราลืมลงไปเลยค่ะ ว่างๆอารมณ์ดีๆจะมาทยอยลงนะคะ จากนี้ไปก็จะไม่พยายามของขึ้นค่ะ จะพยายามคิดบวกให้ได้ จะได้อยู่ด้วยกันไปนานๆ ^ ^ เพราะจะว่าไปเราก็อยู่ตรงนี้มานาน และเหมือนจะนานเกินไปแล้ว แต่ก็ยังจะอยากอยู่อีกสักนิดค่ะ ^ ^ ยังไงก็อยู่ด้วยกันจนกว่าจะเบื่อกันไปข้างนะคะ ปล. เราชอบรูปข้างบนมากๆเลยค่ะ วันนี้ครึมๆได้ทำรูปบ้างอะไรบ้างสบายใจขึ้นค่ะ คาเมะจังนมหก 555555 คนข้างๆอยากล้วงบ้างไรบ้างหรือเปล่านะ >< (แค่ได้เห็นรูปคาเมะจังนมหกก็สามารถเติมพลังชีวิตได้มากมายแล้วค่ะ แต่ถ้ามีมือพี่จินล้วงเข้าไปด้วยล่ะก็ ขีดพลังชีวิตเราคงเต็มเปี่ยมค่ะ ><) รักคนเม้นคนอ่านค่ะ acinar&poxy
|
